Happy you,  LIFESTYLE

2016 | Het jaar van ‘voor’ en ‘na’

 

Het jaar loopt ten einde. En dan worden we met z’n allen natuurlijk hartstikke nostalgisch. 2016 was voor mij een heftig jaar. Ik kijk er samen met jou op terug.

Lange weg

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Ken je dat gevoel dat je na iets heftigs, iets héél groots wat er in je leven gebeurt, terug kijkt op die periode als voor en na? Dat is eigenlijk een beetje wat ik heb met 2016. Dit was namelijk het jaar waarin mijn leven heel ingrijpend is veranderd. 2016 Is het jaar van ‘voor’ en ‘na’ de operatie. Jaren geleden werd er tijdens het trekken van een verstandskies een zenuw in mijn gezicht geraakt. Zes jaar lang heb ik rond gelopen met heftige zenuwpijn (aangezichtspijn). Alles hadden we geprobeerd, medicatie, zenuwblokkades (drie stuks maar liefst!), een TENS-apparaat, acupunctuur. Toen ik de wanhoop nabij was, kwam er een neurochirug op mijn pad die helemaal gespecialiseerd is in het behandelen en opereren van beschadigde zenuwen. Ik zal er niet al te lang over uitwijden, je kan het hele verhaal hier nalezen, maar hij zou mij samen met een kaakchirurg in juni opereren. Toen ik helemaal klaar lag in een ponnetje in het ziekenhuisbed, na echt héél erg lang gewacht te hebben, kon de operatie niet doorgaan in verband met een groot probleem op het OK-complex. Kapot was ik. Echt volledig gebroken. Ik was er met elke vezel in mijn lichaam klaar voor om geopereerd te worden, en het werd me dan ook echt zwart voor de ogen toen het niet doorging. We werden naar huis gestuurd in afwachting van een nieuwe datum, maar omdat het midden in de zomer was, zou het lang duren omdat beide artsen op vakantie gingen. Ik kijk hier op terug als één van de ergste weken van mijn leven. Ik heb dagen lang in bed gelegen en ik was zo, zo verschrikkelijk en inténs bedroefd van de hele situatie, dat ik uiteindelijk nauwelijks gehuild heb. Ik lag alleen maar te wachten.

Operatie

Uiteindelijk ben ik 23 augustus geopereerd. Twee dagen na mijn 31e verjaardag. Heel kalm was ik toen ik de holding binnen gereden werd. Tijdens de operatie is mijn kaak gebroken, is al het beschadigd zenuwweefsel weg gehaald en is er een lus in het uiteinde van de zenuw gelegd. Hierdoor worden er geen (verkeerde) prikkels meer doorgegeven aan mijn hersenen waardoor ik geen gevoel meer heb in een deel van mijn gezicht. Vier uur zijn ze bezig geweest. Geen gevoel, dus geen pijn meer. Na zes jaar ben ik eindelijk pijnvrij. De revalidatie was behoorlijk heftig, maar het is het allemaal zo verschrikkelijk waard geweest. Ik kan me de week van de operatie nog van minuut tot minuut herinneren, maar het zijn vooral heel kleine dingen die echt in mijn gedachten zijn. Door de kaakbreuk was mijn gezicht mega opgezwollen, een verminkte bowlingbal voelde ik me. Mijn zus en mijn vader kwamen de dag na de operatie langs en mijn vader zei steeds maar; ‘Och kiendje, maar het valt toch hartstikke mee’. (#nietdus) Hoorde ik later van mijn zus dat ze héél duidelijke instructies had gegeven aan papa om dat te zeggen zodat ik me in ieder geval daar niet over zou opwinden. Schattig. En dan die verschrikkelijke beugel die ik moest dragen voor de operatie. Maanden lang heb ik er mee rond gelopen en ik heb het ding vervloékt. Dit is de enige foto die ik heb, haha, met beugel. Iedereen om me heen zeer duidelijke instructies gegeven om mij maar vooral niét op de foto te zetten met dat monster in mijn mond. Behalve dan de kaakchirurg.

Allemaal voorbij

Pijnvrij. Ik heb de moed vaak verloren, ik ben zo vaak zo verschrikkelijk wanhopig geweest en ik heb zo verschrikkelijk vaak gedacht; Is dit het nou? Is dit mijn leven? Waar ik zo veel moet inleveren omdat ik altijd maar pijn voel, en daardoor altijd moe ben. Ik ben verschrikkelijk emo geweest na de operatie. Maar vooral omdat ik terugkeek en pas toen eigenlijk zo goed besefte dat ik me gewoon door de jaren heb heen gesléépt. Zo vaak kwam ik zo verschrikkelijk kapot moe thuis, dat ik alleen maar kon huilen, huilen, huilen. Gewoon van pijn. Van pure ellende.Ik kan soms gewoon niet geloven dat het voorbij is. Die jaren van pijn en dat hopeloze gevoel. Dat ik nu geen pijn meer heb. Dat er op een bepaald moment bepaalde mensen op je pad komen en dat je leven dan zo ingrijpend verandert in positieve zin. De site heeft een lange tijd stil gelegen door dit alles.

Make-over

Na de revalidatie ben ik alles voorzichtig weer gaan oppakken en heeft ByChristiana een totale make-over gekregen, waar ik nog steeds elke dag ontzettend blij mee ben. Ik ben momenteel drukker en vaker op pad dan ooit voor ByChristiana en ik werk er ontzéttend hard aan. Het gaat allemaal niet vanzelf, kan ik je zeggen. Ook dit jaar heb ik weer duizenden foto’s gemaakt waarvan een heel groot deel nooit op de site verschenen.  Ben ik verder op de meest uiteenlopende locaties slash feestjes slash openingen slash events geweest. Wat elke keer opnieuw weer echt iets is om dankbaar voor te zijn. Wat de site betreft ben ik extreem perfectionistisch, tot in het irritante aan toe, dus ik publiceer alleen de foto’s die ik zelf echt mooi vind.

Parijs

Dan gingen we na de revalidatie samen naar Parijs. Wat écht een hoogtepunt was. We waren er een week, hebben extreem veel gelopen, gezien, gedaan, genoten. Ik zeg niet snel perfect, maar dit was perféct. Het huis heeft ons verder helaas ook dit jaar enorm in de steek gelaten. Voorgaande jaren hebben we flinke lekkages gehad, maar dit jaar spande wel de kroon. Het lekte door het hele huis en het heeft maanden geduurd voordat iemand überhaupt kon achterhalen waar het vandaan kwam, en fixen ho maar. Allemaal heel fijn precies in die periode dat ik geopereerd zou worden en toch weer niet en dat ik uiteindelijk geopereerd was en thuis ging herstellen, hadden we schimmel op de muren zitten en geen vloer op zowel de boven als beneden verdieping. Met veel dank aan de fantastische inspanningen van onze woonverzekering die zich met man en macht hebben ingezet om het probleem te fixen. (#FAIL!!!). Tot op de dag van vandaag wachten we nog op nieuwe deuren in onze meterkast die ook krom getrokken werden door de lekkage. Dus. Het éérste wat ik deed zodra we weer een vloer hadden, was de slaapkamer opnieuw restylen, met dit als resultaat. Daarna deed ik de woonkamer helemaal opnieuw.

20 Kilo afgevallen

En dan ben ik dus nog heel wat kilo’s afgevallen dit jaar. Waar ik dus stiekem het allertrotst op ben. Ik heb lange tijd anti-depressiva (Lyrica) gebruikt vanwege de zenuwpijn. Uiteraard werken zulke medicijnen bij zenuwpijn anders dan wanneer je daadwerkelijk een depressie hebt, maar ze halen het scherpe randje van pijn af. Ik zag de kilo’s er echter aanvliegen. Toen ik eenmaal wist dat ik geopereerd ging worden kreeg ik daar zo’n positieve boost van dat ik heel veel ben gaan sporten en natuurlijk op mijn eten heb gelet. Uiteindelijk ben ik dit jaar twintig kilo afgevallen.

Mijn lief

En tot slot mijn liefde. Mijn aller-aller-allerliefste. Ik vroeg hem na de operatie, ben je ook zo blij dat het gelukt is? Dat ik nu een soort nieuwe Christiana ben en geen pijn meer heb? En weet je wat hij zei; ‘Maar ik hou toch van alle Christiana’s?’ Dan weet je toch dat het goed zit?Ik wens jullie alvast alle goeds toe. Vooral heel veel liefde, heel veel gezondheid. Wees lief voor elkaar. Vandaag en morgen. Gewoon altijd.

© ByChristiana tekst & fotografie. All rights reserved.

One Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.