Sketch wil bijvoorbeeld altijd met je knuffelen en niemand is zo blij om je weer te zien als je thuis komt als zij.
Een pomeriaan ziet er ontzettend lief uit en is heerlijk zacht
Ik bedoel, kijk nou! Dat kleine lijfje, die korte pootjes die zo stevig op de grond staan en die schitterende krul in de wollige staart. En dan dat snuitje; zo’n kort en puntig zwart snoetje, twee kleine, ovale pikzwarte oogjes om van te smelten erboven en dan heb ik het nog niet eens over die kleine oortjes gehad. Maar het allerliefste is misschien wel dat kransje (ook wel het kraagje van de pomeriaan genoemd) om dat snoetje. Soms vind ik Sketch net een heel klein leeuwtje. Een pomeriaan is verder super zacht. Iedereen, en dan bedoel ik ook echt iédereen, die Sketch voor het eerst aanraakt, roept direct hoe zacht ze is. En óf ze zacht is. Ze heeft nu nog een beetje haar puppyvacht, die vrij ‘dun’ maar wel ongelofelijk fluffy is, maar straks zal haar vacht wat stugger worden, maar dus wel zacht blijven. De kleur van Sketch haar vacht wordt trouwens Orange sable genoemd. Toen ze nog heel jong was, was ze overwegend grijs. Nu is een groot deel van dat grijs uit haar vacht, maar uiteindelijk wordt ze meer oranje-bruin. Als Sketch de kans krijgt, ligt ze het liefst de hele dag op schoot, en als dat niet lukt, dan toch in ieder geval op de grond aan mijn voeten. Ze wil áltijd knuffelen, gekroeld en geaaid worden en vind het altijd prima om opgepakt te worden, om zo dus nog meer knuffels in ontvangst te nemen. Elke houding is hierbij ook goed. Zittend op schoot of op de bank, liggend op haar rug (liefst met de pootjes in de lucht) om op haar buik gekroeld te worden, als ik op de bank zit in mijn nek en als ik in bed lig letterlijk bovenop me, danwel op mijn hoofd!
Een pomeriaan is ongelofelijk dapper en slim
Ik heb Sketch nog nooit echt bang gezien. Ze vind alles even interessant en even leuk. Andere mensen, andere honden, maar ook dwarrelende blaadjes, voorbij rijdende auto’s, vogels, eenden, zwanen, katten, noem maar op. Ze wil met iedereen kennis maken en met alles en liefst ook met iedereen spelen, dus ja, ook met katten die een heel hoge rug opzetten zodra ze aan komt drentelen. Ik vind dat dan een wat minder goed idee. Tijdens de jaarwisseling trok ze aan de riem zodra ze vuurwerk hoorde knallen, in plaats van er zo ver mogelijk vandaan te rennen. Pomeriaantjes staan wel bekend om hun slimheid en om hun vermogen om snel dingen op te pakken en te leren. Zo heb ik een speciaal hondentrapje voor haar gekocht omdat ze te klein is om op de bank te springen, en al helemaal om er weer van af te springen. Het heeft enkele snackjes en zo’n vier minuten gekost om haar te leren om het trapje op en af te gaan. Maar het leukste gebeurde een keer toen ik met haar aan het spelen was. Ze vind het altijd leuk om zo hard mogelijk achter me aan te rennen wanneer ik rondjes door de woonkamer ren. Op een gegeven moment had ze door dat ze de weg makkelijk kon afsnijden door tussen de bank en de pilaar die naast de bank staat door te rennen en dat ze zo dus veel sneller bij mij was. Dat is toch súper slim?
Een pomeriaan is ontzettend compact en vol vertrouwen
Sketch is nu zeven maanden oud en weegt nog geen twee kilo. Ze is echt super klein en licht, en buiten het feit dat dat gewoon heel cute is, is dat ook super handig, want ik kan haar als het nodig is met één hand optillen. Ideaal als ze niet luistert tijdens het wandelen en meer stil staat dan loopt. Dan moet ik soms even streng optreden en haar oppakken, alhoewel ik eigenlijk betwijfel of ze dat nu wel zo héél erg vind. Buiten het feit dat het dus heel handig is dat ze zo compact is, is het ook nog eens heel erg gezellig, want ik kan haar heel makkelijk op schoot leggen. Met een hond van een groter formaat gaat dat natuurlijk niet altijd zo eenvoudig. Een pomeriaan is ontzettend aan je gehecht en vol vertrouwen. Het gebeurt heel soms wel eens dat ik per ongeluk op haar pootje ga staan, dan hoor ik haar bijvoorbeeld niet aankomen en staat ze ineens achter me in de keuken. Maar in plaats van dat ze dan gaat piepen of wegrennen gaat ze dan juist likjes geven. Net zoals tijdens het borstelen, na een regenbui heeft ze soms wel eens klitjes en dan is het borstelen best een beetje pijnlijk, maar ook kan kruipt ze tegen me aan en gaat ze likjes geven, alsof ze wil zeggen; ‘Het is niet zo erg, mam’. Ook het feit dat ze echt dagelijks op haar rug gaat liggen om over haar buik geaaid te worden, toch wel een redelijk kwetsbare houding natuurlijk, toont wel aan dat ze je volledig vertrouwt.
Een pomeriaan raakt compléét door het dolle als ze je ziet
Als Sketch alleen is geweest, of dat nu drie minuten is of een paar uur, en ze ziet je weer, gaat ze echt compleet door het lint, in positieve zin. Ze springt wild op en neer, rent rondjes om je heen, geeft volop zachte bijtjes en likt je óveral waar ze maar bij kan komen, liefst op je neus trouwens, maar als ze een oog kan raken is dat ook helemaal prima. Op dagen dat ik aan het werk ben en weer thuis kom, zit ze ook echt bij de deur te wachten. Zo aandoenlijk. Ik vond het altijd al fijn om weer naar huis te gaan, maar met Sketch is thuiskomen echt nóg veel leuker geworden. Sketch heeft eigenlijk twee ‘standen’. Ze slaapt en dan is ze natuurlijk helemaal kalm, of ze is wakker en als ze wakker is, dan is ze altijd vrolijk en enthousiast. Ik heb Sketch nog nooit chagrijnig of boos meegemaakt. Ze vind alles leuk en ze ziet overal mogelijkheden om aandacht te krijgen (daar is ze dol op) of om te spelen. En dat enthousiasme werkt aanstekelijk. Als ik soms niet lekker in mijn vel zit, en ik knuffel met Sketch en ik voel en merk hoe vrolijk en blij ze is, dan vrolijk ik daar ook altijd van op. Je kunt echt nooit lang boos blijven op een pomeriaan. Hoewel ze soms wel twintig minuten achtereenvolgens keihard kan blaffen, zó hard dat dat hele lijfje met haar mee trilt en ik vaak de indruk heb dat ze haar oren meer voor de sier heeft dan voor het luisteren, kan ik toch nooit lang boos op haar blijven. Want dan houdt ze dat koppie scheef, gaat die staart kwispelend heen en weer, en kijkt ze je met die grote ogen aan en dan kun je dat gewoon niet weerstaan.
© ByChristiana, tekst. Erica Budding, fotografie. All rights reserved.
