Happy you,  LIFESTYLE

Terror tuesday

 

WOEHAHAHA. Vrijdag de 13e. Blue monday. My ass. Niets aan de hand. Bijgelovige crappy bullshit. Maar ik werd zwaar gestraft. De terreur sloeg bij mij pas vandaag toe.

Zonder stroom

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

In het holst van de nacht stond ik op om naar een ontbijtje met merk X te gaan vandaag. In onze immer gezellige hoofdstad natuurlijk. Want jongens, dáár gebeurt het natuurlijk allemaal. Letterlijk overigens vandaag. Want daar zaten ze natuurlijk zonder stroom. Die tien minuten in het boemeltje naar Leiden, toen was er nog niets aan de hand. Maar daar begon het. Geen treinen naar Amsterdam. U kunt een NS bus pakken richting Schiphol. Maar hoe lang doet die bus er dan over. Weet ik niet mevrouw. Oh. Hoe laat komt die dan? Dat weet ik niet mevrouw. Waar vertrekt die dan. Dat wist ie gelukkig dan wel. Maar goed. Daar stonden natuurlijk zo’n honderdentwaalf luitjes te wachten, en plek in de bus voor vijftig. Eerste busje gaat dus al aan je neus voorbij. Uiteindelijk als sardientjes in het blik, eh, de bus. Ondertussen ben ik al ongeveer drie kwartier te laat. Dat ontbijt is al lang zonder mij begonnen.

Bedankt Primark

Kom ik aan op Schiphol, strompel ik die overvolle bus uit, blijken mijn schoenen totaal niet bestand tegen de vrieskou. Ik wou in de ochtend dus mooi die morning blues verslaan door mijn allerhipste laarsjes aan te trekken, maar dat heb ik geweten. Stérvenskoud had ik het. Bedankt Primark. Alsof ik gewoon überhaupt geen schoenen aanhad of zo. Dat die samen nog gezellig onder de kapstok stonden, helemaal kapot gingen van hilariteit dat ik dus vergeten was om ze aan te trekken. Eenmaal in bus nummer twee, opnieuw praktisch dubbelgevouwen, staan we na vijf minuten rijden al in een gigantische file. Lang verhaal kort. Ik kwam dramatisch te laat. Praktisch gerénd door die ontzettend wrede vrieskou. Sta ik dus aan de verkeerde kant van de gracht. Weet je wel, zo één in Amsterdam. Waar je er heel veel van hebt en waar je dus hartstikke f*cked bent wanneer je aan die verkéérde kant staat, want dan moet je het hele pokkestuk weer terug, omdat er nergens bruggetjes of zo zijn om over te steken. Nog steeds op die schoenen.

Dan moet je vreselijk nodig naar de WC

Goed. Eenmaal op die locatie, iedereen die je vernietigend aankijkt omdat je te laat aan komt strompelen en die hele presentatie dus ruw verstoort. Ik zo geruisloos naar het eerste het beste lege stoelletje geslopen, in stilte wensend dat ik als ninja geboren was en dat volledig onzichtbaar kon doen. Volledig onderkoeld natuurlijk. Kom ik er na vijf minuten achter dat ik verschrikkelijk nodig naar de WC moet. Echt verschrikkelijk. Maar dat je dan dus niet durft omdat je al te laat binnen kwam en niet nog een keer de aandacht wilt trekken omdat je opstaat omdat je naar de WC moet. Nee, erger nog. Als een kleuter moet vragen waar de WC eigenlijk is, omdat je dus niet weet waar die is. Dus. Oh. De horror. Van moeten plassen en niet kunnen. Uiteindelijk toch maar wijs gedaan en mezelf uit het lijden verlost. Er kwam geen éinde aan die plas. Maar goed. Einde presentatie. Stonden er van die lekkere cupcake-jes. Zie bovenstaand. Dat maakte een kleine beetje goed.

Quasi-meelijwekkende glimlach van een geel hesje

Ik terug naar het station. Dat kon nu gewoon want hoera, de tram reed weer. Ontegenzeggelijk druk op Amsterdam CS. Ik naar zo’n geel hesje. ‘Ik zou graag naar Utrecht willen mevrouw’, want vlakbij had ik afspraak nummer twee van die dag. Krijg ik zo’n quasi-meelijkwekkende glimlach terug. ‘Er heeft zich een…incident afgespeeld bij Utrecht centraal mevrouw’. Dat bleek dus iets met een verlaten rugzak en een bommelding te zijn. Waar je in de huidige maatschappij natuurlijk al helemaal ontzettend de zenuwen van krijgt. Er rijdt geen trein naar Utrecht. Geen énkele. Tot nader order.

Uuuuuuuuren later

Oké. No freakin’ way dat ik dus nu naar Utrecht ga. Of straks. Uberhaupt vandaag. Ik ga het onheil niet opzoéken zeg. Nee prima. Weet je wat. Ik ga wel gewoon naar huis. Die schoénen ontzettend in de fik steken, de verwarming op honderd graden zetten, in bed liggen en er niet meer uitkomen. Trein naar Leiden komt maar veertig minuten te laat. #Geefnie. Ik ben een bikkel. Ik kan dit allemaal handelen. In overstap trein op Leiden. Wat een geluk dacht ik nog. Heb ik zomaar mijn aansluiting. Bleek die trein daar dus al anderhalf uur stil te zijn. Die had dus al drie keer moeten vertrekken. Nog een keer lang verhaal kort. Thuis. Uuuuuuuuren later.

De deurbel

‘s Avonds. De deurbel. Hoera. Mijn DHL mannetje, met een pakketje. Want ik had me weer eens lekker laten gaan bij de Zara home. Dus ik pakte de doos aan, en ik vond hem al zo licht. Ik de doos uitpakken, bleek de spiégel er niet in te zitten. Dit was alleen maar  ‘de rest’ die ik eigenlijk alleen maar besteld had om die afgrijselijke 19,99 euro aan verzendkosten voor mijzelf iets te compenseren. Waar was de rest? Waar was mijn spiégel? Ik liep ondertussen al in pyjama, helemaal schijtziek van die kutkou, dus ik kon ook niet zo even één, twee, drie achter die beste man aan de straat oprennen. En daarom ben ik nog steeds met mijn allerliefste, want dat deed hij dus voor me. Helemaal stralend stond ‘ie vijf minuten later voor de deur, met een hele grote doos. De spiegel die de pakketman over het hoofd had gezien. Vraag me alsjeblieft niet hoe. Ik die spiegel uitpakken. Gebroken. Op drie plekken. En je weet het hè. Je weet wat ze zeggen over gebroken spiegels. Ik dus bellen naar Zara home. Spiegel is niet meer leverbaar. We are so sorry.

Oké. Welterusten.

© ByChristiana tekst & fotografie. All rights reserved.

2 Comments

  • Deb

    Wat een horror dag!! Met dank aan Murphy want die sloeg hard toe. Apart dat jij als enige (of een van de weinigen) te laat aankwam op het ontbijtje met Nivea. Je zou denken dat meer mensen vast hebben gezeten. Nou meid, truste en morgen weer een dag.. en het wordt een mooie dag.. I just know it! Liefs en bedankt voor dit dramatisch maar ontzettend leuk en spontaan geschreven artikel!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.