Dít wil je dus niet meemaken in de week voordat je gaat trouwen -

Trouwjurk kwijt?!

Harsen en lakken

Het is een raar gegeven, maar áltijd als dingen goed en soepeltjes verlopen, vraag je je als mens dus af wanneer het mis gaat. In mijn geval was dat dus vanochtend. Precies een week voor ons vertrek naar Frankrijk. Tot nog toe is het plannen voor onze bruiloft meer dan geweldig gegaan. Zowel voor onze bruiloft in Nederland als in Frankrijk is bijna alles geregeld en nu zijn wij eigenlijk alleen nog maar het aftellen. Wij zullen namelijk volgende week zaterdag naar Frankrijk vertrekken en woensdag 11 juli is dan dé dag. Gisteren waren we gezellig een dag met mijn vader naar Slagharen en aankomende week staat eigenlijk nog vooral in het teken van werken. Vandaag had ik in de namiddag een hars-afspraak met de schoonheidsspecialiste staan en vrijdagavond voordat we vertrekken heb ik nog een mani-pedi afspraak staan. Ik had trouwens vorig jaar in Parijs een nagellak van Chanel gekocht die ik dacht te gaan dragen, maar uiteindelijk is het die kleur niet geworden; hij was véél te roze en ik vond het Barbiegehalte net wat te hoog. Ik ga nu voor een kleur van het merk ANNY, namelijk Welcome aboard. Hij lijkt precies op mijn meest gedragen kleur van Barry M. die ik super veel draag, maar die lak heb ik in middels zo vaak gebruikt dat de textuur helemaal dik en stroperig geworden is. Ook werd ik eventjes geleden door mijn lieve collega’s verrast met een parfum voor onze bruiloft, namelijk Miss Dior Absolutely blooming! Ze hadden dat heel slim aangepakt, want éé van de dames had heel terloops gevraagd of ik al wist welke geur ik zou gaan dragen, en toen noemde ik dus heel enthousiast déze op. Signorina eleganza van Ferregamo was trouwens ook een kanshebber, maar ja. Dior is natuurlijk toch Dior en eigenlijk kan ik me geen mooier en chiquer flaconnetje indenken. Het hart van de geur bestaat uit damascusrozen en pioenrozen, en ik heb natuurlijk ook op pioenen voor in mijn trouwboeket gevraagd. Ik was écht ontroerd. Ik heb de parfum sinds ik hem in huis heb trouwens nog geen enkele keer opgedaan! Ik wil hem perse bewaren voor de grote dag.

‘Maar dit is mijn jurk helemaal niet!’

So far, so good. Tótdat ik vanochtend naar de bruidszaak ging om mijn op maat gemaakte jurk op te halen. We zaten netjes aan de tafel te wachten en het viel me al op dat de hoes van de jurk zo ‘smalletjes’ was toen ze er mee naar beneden kwam. Blijkbaar heb ik die gedachte direct weer los gelaten. Ik ging mee de paskamer in en ik stond er helemaal klaar voor in korset en onderrok. Ik heb inmiddels geleerd dat je je schoentjes het beste kunt aantrekken wanneer je dát ensemble aan hebt, en dan zittend op een stoeltje. Je onderrok kun je dan even op je schoot leggen. Ik sta op, draai me van geen kwaad bewust en nietsvermoedend om om naar de spiegel te kijken waaraan mijn jurk hing, alleen….”Maar dit ís mijn jurk helemaal niet,’ roep ik bijna wanhopig uit. Mijn hart staat even stil en steeds erger wordende hórrorscenario’s rondom de jurk doemen in mijn hoofd op. Aan de spiegel hangt een beeldig jurkje, maar heel recht, gewoontjes, smalletjes, en vooral absolúút niet mijn maat. De vrouw kijkt me een beetje beledigd aan en vraagt heel schaapachtig: ‘Is dit jouw jurk niet?’ ‘Nee!’ Wáár is mijn jurk? Heeft iemand anders mijn jurk? Is mijn jurk verdwénen? Is míjn jurk op maat gemaakt voor iemand met maat 34? Moet ik déze wéék nog twaalf kilo afvallen om me in déze jurk te wurmen? WAAR IS MIJN JURK? ‘Ik ga even boven de coupeuse erbij halen’. En ze laat me achter in die paskamer en ik denk heel even dat ik bezwijk van de stress, nog steeds in niets meer dan een korset, een hoepelrok en mijn Jimmy Choos. Twee minuten later staat de coupeuse in mijn pashok. ‘Is dit niet jouw jurk?’ vraagt ze. Wenkbrauwen opgetrokken. Héél even denk ik nog dat de stress me toch op de één of andere manier te veel is geworden en is dit hem dan misschien toch? Ben ik gek geworden? ‘Nee’, zeg ik, met bonkend hart. ‘Míjn jurk is veel…nou ja. Gróter. Met meer kant. En mouwtjes’. En dan zie ik het lampje boven haar hoofd verschijnen. Plotseling weet ze het weer. Dan komt er een moeilijk verhaal over ‘dat mijn trouwjurk over de naaimachine lag en dat ze er aan was begonnen, maar toen naar huis moest en dat iemand anders hem blijkbaar in de verkeerde hoes gestopt heeft’. Het punt is nu wel dat er nog niéts aan de jurk gedaan is en dat hij én nog moet worden ingenomen en ingekort. Dat innemen schijnt niet al te veel tijd in beslag te nemen. Dat inkorten…is een heel ander verhaal.

Silver lining

De laatste keer legde ze namelijk al uit dat alle kanten stukken er afgehaald moeten worden, dan gaat er een flink stuk van de lengte af en dan moeten al die kanten stukken er weer terug op geplaatst worden. ‘Ik had deze jurk dus eigenlijk volgende week af willen maken’. ‘Maar we vertrekken volgende week al’, jammer ik. Vólgende week moet ik die jurk al áán kunnen. Ik heb geen tijd om nóg een keer terug te komen. Ik moet mijn wenkbrauwen nog laten harsen, ik moet nog steeds (!!!) een onderbroek vinden, mijn haar moet nog geverfd worden, ik moet nog vijf dagen werken en ik moet ook nog elke dag aan fitness doen. ‘Geen zorgen’. Ga maar even wat anders doen, en dan kun je de jurk vanmiddag komen ophalen. Hoezo?! Wat anders doen? Nou já zeg. Helemaal verbólgen ben ik. Alsof ik verder niets anders te doen heb. Alsof ik niet meer dan twáálfhonderd euro voor dit hele ensemble heb neergelegd! De bruidszaak zit in Schiedam, dus het is voor ons te ver om helemaal naar huis en dan weer terug te gaan. We besluiten dus om even de gedachten te verzetten en naar Vlaardingen te gaan, want dat is nog enigszins in de buurt. Ik zou gebeld worden zodra de jurk klaar is. Bizar genoeg vind ik hiér trouwens een mooi kanten slipje dat precies bij mijn korset past. Iets met een spreekwoordelijke ‘Silver lining’. Want het toeval wil dat ik die dus nog aan heb. Alsof het zo had moeten zijn, blijkbaar. Uiteindelijk wordt een uur twee uur, twee uur wordt drie uur en uiteindelijk vraag ik André of we toch niet alsjeblieft terug kunnen. Ik ben er totáál niet gerust op en de doemscenario’s tollen steeds harder en dreigender rond. Nog voordat we gebeld worden, zijn we al weer terug in de winkel, waar de jurk inmiddels bijna klaar is. Er wordt terloops sorry gezegd en ik moet nog de volle honderdenvijftig euro voor het vermaken betalen ook. Ik snap dat het voor hen gewoon een trouwjurk is die daar over de naaimachine ligt, maar voor mij is het een jurk die ik ga dragen op één van de belangrijkste dagen van mijn leven. Ik moet zeggen dat het met mijn jurk meteen raak was en ik er nog steeds helemaal van in de wolken ben, maar dít vond ik wel echt even een heel grote anti-climax.