WEDDING,  Wedding prep

I SAID YES!!!

 

Dreams do come true.

Lieverdjes. Wáár moet ik beginnen?! Ik ga eerst maar eens een tijdje terug in de tijd. Trouwen wilden wij eigenlijk al héél erg lang. Maar het was er gewoon niet de tijd voor. Zoals veel van jullie wel zullen weten, heb ik zes jaar lang rondgelopen met zenuwpijn in mijn gezicht. Ik ben jaren lang onder behandeling geweest bij verschillende artsen en het was een lange weg met heel, héél veel diepe dalen.

Een droom kwam uit

Eén van de moeilijkste dingen aan chronische pijn hebben of chronisch ziek zijn, vond ik, naast het hebben van pijn natuurlijk, het gevoel hebben van stil staan. Stil staan in je leven. Ik heb jaren lang gewacht en hoop gehad. Dat de nieuwe medicijnen gingen werken, dat ik minder pijn zou hebben, dat ik eens een keer een dag had dat ik niet zo moe zijn zijn, dat ik me blij(er) zou voelen. Gewoon een dag of uiteindelijk zelfs een leven zonder pijn. Ik had het verschrikkelijke gevoel dat ik niet verder kwam, dat ik stil stond, dat ons hele leven stil stond, en ik heb ontzettend vaak gedacht: ‘Is dit het nou? Is dit mijn leven?’ In zo’n soort leven was er voor mij gewoon geen plek om te trouwen. Terwijl alles om me heen maar door raasde. Het leek of iedereen om me heen ging samenwonen, trouwen, vóóruit ging. Dat ik na de operatie in augustus na zes jaar pijnvrij was, hebben wij echt als een wonder ervaren. Een droom kwam uit.

Denken over trouwen

Na de revalidatie begonnen we steeds vaker te praten over trouwen. Want ook André wilde dat heel graag. Wij hebben niet een super grote familie en daar komt nog eens bij dat de band met veel familieleden zowel aan mijn kant als aan André’s kant niet super hecht is, uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Het is zelfs zo erg dat bepaalde mensen niet op verjaardagen willen komen als andere bepaalde mensen daar zijn. Ik weet echt wel dat onze familie daarin echt geen uitzondering is, maar het knaagde wel aan mij. Want hoe hou je een bruiloft nu leuk als het vieren van een simpele verjaardag al zo’n strubbeling is? Opeens kwam het idee bij me op om gewoon samen te trouwen. Met niemand erbij! Het heeft maanden geduurd voordat ik dat aan Andre ‘durfde’ voor te stellen. Want stel dat hij alleen het idee al belachelijk zou vinden? Maar hij was écht super enthousiast.

Op zoek naar een trouwlocatie

Langzaamaan gingen wij op zoek naar een bijzondere locatie waar het überhaupt mogelijk was om met z’n tweeën te trouwen. (En die is écht heel bijzonder, maar ik ga daar later op terugkomen, ik verklap niet alles nu al natuurlijk!). Ook wilden we kijken of dat financieel gezien allemaal wel mogelijk was. Tja, totáál niet romantisch natuurlijk, maar iémand (wij dus) moet natuurlijk die bruiloft betalen. De bedoeling was eigenlijk dat wij ons alleen gingen verdiepen in een locatie en de kosten. Maar dát hebben we geweten! Wij maakten een afspraak met de weddingplanner en voor we het wisten was de datum al gepland. Nu hadden we dus al een datum én een locatie. Bizar, want André had me nog niet eens gevraagd!

En een jurk….

Ik wilde ook wachten met het uitzoeken van mijn jurk, maar onze weddingplanner drukte me echt op het hart om dat dit jaar nog te doen, omdat sommige jurken nu eenmaal een heel lange levertijd hebben En weet je nog dat ik het in dit artikel had over het meest memorabele moment van het afgelopen jaar? Nou, dát was dus het moment dat ik ‘ja’ zei tegen mijn trouwjurk! Ik word echt nog stééds emotioneel als ik daaraan denk.

Kaartje in de brievenbus

Maar goed, André had me nog steeds niet ‘officieel’ gevraagd, hij wilde daar namelijk iets speciaals van maken. André is echt de romanticus van ons twee, dus ik ging het (zij het iets minder geduldig;-)) gewoon afwachten. Een paar weken geleden viel er een heel bijzonder kaartje in de brievenbus. Van André. Daar stond op; ‘Wij gaan op speurtocht in Parijs. Kies je favoriete bestemmingen en ontdek op elke locatie een aanwijzing voor het aanzoek’. Dus het wanneer, het waar, dat soort dingen. Hij verklapte in ieder geval al dat het aanzoek in januari zou plaatsvinden. Hij kent me ontzettend goed en weet dat ik het héél moeilijk vond om het voor iedereen geheim te houden. Nu had ik in ieder geval een soort van ‘strohalm’: in januari gaat het gebeuren! De dag voordat wij naar Parijs gingen, kreeg ik een handgemaakt boekje met daarin allemaal bijzondere locaties en in het boekje stonden ook al ‘clues’. Zo enorm lief en mooi, al die tijd die hij daarin gestopt had!

Onderweg naar Parijs

In de Thalys vrijdagmorgen vroeg André wat ik als eerste wilde doen. Ik wilde heel graag naar de Champs-Élysées en in het boekje stond onder andere deze  locatie: Square Jehan Rictus, Place des Abesses. Ik kende die locatie helemaal niet, ik had er zelfs nog nooit van gehoord, maar als aanwijzing had hij bij die locatie twee icoontjes toegevoegd, namelijk een boek en een hart. Nu loop ik echt al jaren te roepen dat ik The book of love zo’n prachtig liedje vind, dat ik dat wil horen als we gaan trouwen, dus ik dacht; op déze locatie moet ik wel een héél bijzondere aanwijzing voor het aanzoek krijgen.

Wall of love

Eenmaal aangekomen in Parijs gingen we eerst winkelen en taartjes eten aan de Champs-Élysées en daarna gingen we op weg naar de locatie uit André’s boekje. Nietsvermoedend stapte ik uit de metro en volgens André was ‘de locatie’ maar veertig meter verderop. André is niet iemand die heel snel super excited of heel erg onder de indruk van iets is. Ik ben juist altijd de stuiterbal van ons twee. Maar het viel me op dat hij best stevig mijn hand pakte en dat we plotseling behoorlijk snel gingen lopen opeens. Dat zijn echt details die voor mij, zeker achteraf gezien, heel speciaal zijn. Maar waar waren we nu precies? Bij de zogenaamde Wall of love dus! Een muur van veertig vierkante meter waar in niet minder dan 250 verschillende talen 311 keer ‘ik hou van jou’ staat. Zó bijzonder, ik had echt nog nooit eerder van deze locatie gehoord. Wij allemaal saampies maken natuurlijk, totdat André zei; ‘Kom mee, je krijgt een aanwijzing’.

I said yes!

We gingen met z’n tweeën naar een bankje en daar kreeg ik een rood boekje. Erop stonden de letters; ‘The book of love’. Ik sloeg hem open, gewoon op de eerste bladzijde, en écht nog steeds nietsvermoedend (!!!), en daar stond: ‘There is only one happiness in life. To love and to be loved’. Ik heb altijd een zwak voor mooie woorden en poëzie gehad, dus ik werd helemaal week. Maar we waren er blijkbaar nog niet. Want toen zei André dus: ‘De échte aanwijzing zit middenin’. Ik sloeg het boekje dus open bij de boekenlegger en daar lagen ze; de ringen! Ik kreeg er niet één, maar zelfs twee! Ik schoot helemaal vol. Ik dacht: Nu? Is dít het moment? Gaat hij me hier vragen? Maar dat zou toch in januari gaan gebeuren? Echt? Nu? IN PARIJS? Het voelde zó speciaal, zó bijzonder, en vooral; zó onwerkelijk! Maar hij stelde dé vraag!!! IN PARIJS! Ik heb eerst moeten huilen en pas toen zei ik; ‘ja’. JA, JA, JA!

Ik hou van je

Wat ik vooral zo bijzonder vond aan deze locatie was dat het niet een heel bekende is. Mensen die het woord ‘Parijs’ horen, denken natuurlijk in de eerste plaats aan de Eiffeltoren of de Notre dame, of iets in die geest. Nu snap je natuurlijk wel dat hij me óveral had mogen vragen, maar het toch wel intieme van deze locatie vond ik echt perféct. De sfeer bij de wall of love was ook erg gemoedelijk. Er waren aardig wat mensen, maar het voelde écht niet druk of hectisch. Iedereen gunde elkaar ook echt de tijd om foto’s te maken, heel fijn om te zien. De Nederlandse woorden ‘ik hou van je’ stonden op een voor ons perfecte hoogte, maar je moet je ook voorstellen dat er natuurlijk aardig wat mensen waren wiens taal hélemaal bovenaan op het kunstwerk stond. Zij stonden dan bijvoorbeeld wijzend (naar boven dus;-)) op de foto.

Dus nu zijn we verloofd! Wij gaan trouwen in 2018 en stiekem is vrijwel alles al rond! Wij hebben de datum, de locatie, DE JURK (jaaaaaaaaaa!), André heeft zijn pak zelfs al, en natuurlijk het áller-áller-áller belangrijkste; we hebben elkaar! Ik ga jullie er natuurlijk alles over vertellen in de komende tijd.

© ByChristiana tekst & fotografie. All rights reserved.

10 Comments

  • Helen

    Ohh wauw wat een prachtig verhaal lieverdje!! Heb is jullie allemaal zó gegund na alle jaren met pijn te moeten leven, snap heel goed dat je het gevoel had dat je stil stond. Nu sta je niet meer stil en is je trouwkoets in volle gang! 💕
    Gefeliciteerd samen! 💍

  • Deb

    Nogmaals van harte gefeliciteerd, lieve Christiana. En wat mooi verteld ook, het lijkt net een sprookje. Zo blij voor je dat je nu je dromen waar kunt maken en echt kunt genieten na jaren van intense pijn dat is je van harte gegund en heb je ook verdiend. Veel liefs ♥ Deb.

  • roos

    ooo jeee en nu ben ik dus ook helemaal emo!!! schitterend verhaal, schitterende mensen, ik ben mega super enorm blij voor jullie!!!!!!!! levende dromen, ik gun het jullie ontzettend!!! kus kus kus(schoon) zus.

  • Babs

    Wat een sprookjes aanzoek! Je hebt een heel romantische man getroffen. Die vind je niet snel, geweldig!
    Ook de locatie vind ik heel bijzonder, mooi gekozen!
    Nu ben ik natuurlijk akelig nieuwsgierig naar je mooie jurk 😉

  • Petra

    Waaauw zeg, wat prachtig!!! Proficiat, ik wens jullie het allerbeste toe! En fijn dat je ons gaat laten meegenieten van jullie huwelijk, en de plannen er naartoe! Ik kijk er al naar uit!
    Mijn vriend wilt niet trouwen, dus stiekem geniet ik dan extra hard mee met personen die dat wel kunnen doen!
    Ik wist ook nog niets over je verleden en je ziekte, zo blij te lezen dat het na zo een lange lijdensweg eindelijk is goed gekomen! xx

  • Elvira

    Ik stuitte toevallig op jou site, omdat ik inspiratie nodig heb. Wow, wat een verhaal… Je hebt echt een super romantische vriend!
    Ik wens jullie heel veel geluk samen.

    Pijn is echt niet te onderschatten, ik hoop dat je voor altijd pijnvrij zult blijven!
    x

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.