Wat ze er niet bij vertellen als je een kaakosteotomie krijgt -

Morfine heeft dus bijvoorbeeld meer bijwerkingen dan je denkt.

Deze dingen vertellen ze er niet bij als je een kaakosteotomie krijgt

Bewaren

Laat ik vooropstellen dat de kaakosteotomie niet eens de hoofdreden was van dit hel(s)e traject. Een kaakosteotomie of een kaakstandcorrectie wordt normaal gesproken gedaan om de stand van de kaak te optimaliseren. Omdat ik zenuwpijn in mijn gezicht had na het trekken van een verstandskies kon de neurochirurg die bewuste zenuw alléén opereren als er éérst een kaakosteotomie zou worden uitgevoerd. Mijn kaak is tijdens de operatie aan beide kanten gebroken, daarna is al het beschadigd zenuwweefsel weggehaald, en tot slot is mijn kaak enkele millimeters verschoven en toen weer gezet. Dit gebeurt met titanium schroeven of plaatjes die na de operatie blijven zitten en waar je in principe geen last van zou moeten hebben. Voor de operatie ben ik heel wat keren op bezoek geweest in het ziekenhuis. Veel gesprekken, foto’s, gebits-afdrukken, nog meer foto’s en je krijgt ook best wel aardig wat informatie toegeschoven zodat je goed voorbereid de operatie ingaat en ook grotendeels weet je wat je kunt verwachten na de operatie. Maar déze dingen vertellen ze er dus niet bij. Voor vrijwel elke kaakosteotomie is er een orthodontische behandeling nodig. In gewoon Nederlands, er moet gebeugeld worden. Dit om de stand van de kaken in de juiste stand te krijgen voor de operatie. De stand van de kaak was in de eerste instantie niet het probleem bij mij, evengoed moest ik beugelen omdat de kiezen na de operatie wellicht met elastieken aan elkaar vast zouden worden gezet. Deze elastieken zouden dan aan de beugel worden bevestigd. Maar dat is dus niet gebeurd. Ik heb dus maanden lang voor niets met een beugel gelopen. De orthodontische kosten zijn overigens wel volledig vergoed door mijn zorgverzekering, net als de rest van de kosten trouwens.

Je gezicht zwelt gígantisch op en je kan niet lekker liggen

Er wordt door de artsen actief gewaarschuwd voor een flinke zwelling na de operatie, welke zijn hoogtepunt meestal zo’n achtenveertig uur na de operatie bereikt. En nee, hier heb ik geen foto’s van. Die zwelling, dat wist ik. Daar was ik dus enigszins op vóórbereid. Maar waarvan ik me echt kapot geschrokken ben, zijn mijn lippen na de operatie. Er werd me vriendelijk op het hart gedrukt om ‘maar even niet in de spiegel te kijken’. De eerste dag deed ik dat dus ook maar niet. Tot ik een dag verder was en me niet meer kon beheersen. En ik schrok me echt kapot. Het liefst wilde ik gillend wegrennen, maar ik zat helaas nog vast aan een infuuspaal en kon überhaupt nauwelijks lopen omdat ik onder de morfine zat. Ik zag eruit als een onfortuinlijk slachtoffer van een tragisch mislukte lipopvulling door een enge-witte-jassen-dokter uit een horrorfilm. Mijn lippen waren echt gigantisch, dikker dan dik, en echt overal had ik blaren en zweren. Gelukkig kwam dat uiteindelijk goed. En ook wéét je dat je na de operatie zes weken niet mag kauwen. Wat je dan wel moet eten is volgens die foldertjes uit het ziekenhuis heel simpel. Want daar staat namelijk (en ik verzin dit niet): ‘U mag gewoon alles eten wat u gewend bent, als het maar zeer fijn gemalen danwel gepureerd is’. En zorg er ook vooral dat je alle kleurtjes blijft eten. Ik heb voornamelijk geleefd op een dieet van poffertjes, aardappelsalade en smoothies. Na aan kaakosteotomie kun je weken lang niet lekker liggen. Je mag in feite niet op je zij liggen vanwege de breuk, maar het doet daarnaast ook gewoon hartstikke zeer. Wát een beproeving vond ik dat. Op je buik, dat kon ook al niet. Dus je ligt daar maar naar het plafond te staren. Het scheelt dat je de eerste periode na de operatie zo ontzettend moe bent van pijn en medicatie, dat je tóch wel slaapt. Ik bedoel, ik had toen zelfs slapend kunnen staan. Je weet wel, als het echt had gemoeten.

Bijwerkingen van morfine en haaruitval door narcose

Na een kaakoperatie krijg je aardig wat medicijnen om de pijn te onderdrukken. Omdat de hoofdreden van deze operatie de zenuwoperatie was, kreeg ik extra pijnstilling om mijn zenuwen rust te gunnen. Morfine, onder andere. Op morfine reageerde ik gelukkig erg goed en in combinatie met paracetamol en heel veel naproxen was het in het ziekenhuis qua pijn nog best te doen. Toen kwam ik op een goede dag terug uit het ziekenhuis en moest ik op een bepaald moment dus naar de wc. Maar daar hield het een beetje op. Want verstopping is blijkbaar één van de grootste bijwerkingen van het gebruik van morfine. Je kunt gewoon ónmógelijk naar de wc. Wist ik veel. Ik belde dus het ziekenhuis en zij adviseerden mij om een laxeertablet te nemen. Het was inmiddels al acht uur ’s avonds, dus mijn vriend rende al bellend met mij naar de supermarkt, want hij moest dus óók Roosvicee diksap meenemen. Ik nam toen hij eenmaal thuis was gauw een tablet, maar er gebeurde niets. Een halfuur later gebeurde er nog steeds niets. Ik besloot toen maar even de bijsluiter te lezen en ontdekte dat een laxeertablet pas gaat werken na zes tot twaalf uur. Dus dan zít je daar. Met een hoofd als een verminkte bowlingbal. Met gruwelijke pijn. Te wáchten. Ik zeg niet dat dit dé ergste tien uur van mijn leven waren, maar het kwam er absoluut in de buurt. Het kon dus allemaal niet op, maar na de operatie begon óók nog eens mijn haar uit te vallen, Haaruitval na narcose? Ooit van gehoord? Nee, ik dus ook niet. En toch blijkt het een ‘bijwerking’ te zijn die niet zelden voorkomt bij mensen die (lang) onder narcose geweest zijn. Tot slot lossen sómmige oplosbare hechtingen dus niet op. En die moeten ze er dan met een pincet uithalen!