Kiezen tussen twee kwaden, zo noemde de pijnarts het toen ik aangaf dat Lyrica wel heel wat vervelende bijwerkingen had. Dít doet het medicijn met je.
Medicatie tegen zenuwpijn
Het is inmiddels al weer zeven jaar geleden dat mijn leven plotsklaps compleet veranderde. Tijdens het trekken van een verstandskies door de kaakchirurg werd er een zenuw in mijn gezicht geraakt, in de onderste tak van de nervus trigeminus. Helse pijn heb ik gehad. Inmiddels is er als door een wonder een neurochirurg op mijn pad gekomen die mijn beschadigde zenuw geopereerd heeft en ben ik pijnvrij. Dit is echter niet zonder slag of stoot gegaan. Het is een jaren lange strijd geweest. Een slopend traject waar eerst heel wat andere dingen aan vooraf gegaan zijn. Om de pijn enigszins onder controle te krijgen heb ik een TENS-apparaat gehad, twee zenuwblokkades en een procedure van Sweet (gericht op het uitschakelen van de zenuwvezels van de nervus trigeminus in een zenuwknoop in de schedelbasis, het Ganglion van Gasser), die geen van allen effect hadden, behandelingen bij een kaakfysiotherapeute en ja, zelfs bij een acupuncturist, maar vooral; medicatie. Heel veel medicatie. Een gewone paracetamol doet niets tegen zenuwpijn. Wanneer je zenuwpijn wilt onderdrukken kom je hoe dan ook uit bij zware pijnstillers, die onder te verdelen zijn in anti-epileptica, morfine-achtige pijnstillers en anti-depressiva. Uiteraard werken deze medicijnen bij zenuwpijn anders dan dat ze zouden werken bij bijvoorbeeld een depressie of wanneer je epilepsie hebt, maar ze hebben met elkaar gemeen dat ze elk op hun eigen manier het scherpe randje van zenuwpijn af kunnen halen. Ik zeg bewust kunnen, want net zoals bij elk ander medicijn is het afwachten geblazen hoe je lijf hier op gaat reageren. Mijn geschiedenis wat pijnmedicatie betreft, ik startte met Lyrica, ongeveer twee maanden nadat bleek dat de zenuw daadwerkelijk beschadigd was geraakt. Dat was een lage dosering, en buiten gewichtstoename had ik weinig bijwerkingen. Het werkte in deze dosering ook niet bij de zenuwpijn. Toen kreeg ik Amitryptyline, dat werkte vrij goed tegen de pijn, maar hier werd ik helemaal daas van. Ik sliep úren per dag en kon totaal niet meer normaal functioneren. Toen gingen we over naar Venlafaxine en Tramadol , maar van beiden werd ik kotsmisselijk. Ook Rivotril heb ik gebruikt, maar net als met Amitryptyline ging ik hier volkomen out van. Uiteindelijk, en houdt er rekening mee dat we nu dan al weer jaren verder zijn, kom ik terug bij Lyrica. In een veel hogere dosering. Maar wat een hél was dit. Pijn sloopt. Dat heb ik aan den lijve ondervonden. Ik geloof echter oprecht dat medicijnen met dit soort bijwerkingen / neveneffecten nóg destructiever zijn voor je lijf.
Hoe werkt Lyrica bij zenuwpijn en wat zijn de bijwerkingen?
De werkzame stof in Lyrica is Pregabaline. Dit brengt overprikkelde zenuwen in de hersens tot rust. Zoals met alle medicatie is het zo dat deze tijd nodig hebben. Je lichaam moet er aan wennen en het is niet zo dat dit soort medicijnen diréct pijnverlichting geven. Je moet Lyrica dus opbouwen, en nog belangrijker, héél langzaam afbouwen als je gaat stoppen. Maar daar kom ik nog op. De ‘standaard’ bijwerkingen die Lyrica heeft zijn slaperigheid, vermoeidheid, duizeligheid, verwardheid, vergeetachtigheid en moeite met concentreren. Ik kreeg ook een soort van verklaring te tekenen dat ik me ervan bewust was dat het medicijn een heftig effect kan hebben op het reactievermogen, in verband met deelnemen in het verkeer. Dat heb ik geweten, het is meerdere keren voorgekomen dat mijn vriend me letterlijk bij mijn arm moest vastgrijpen, anders was ik zó een auto onder gelopen. Ik was er letterlijk met mijn hoofd niet meer bij. Ik kreeg angstige gevoelens in drukke ruimtes, iets waar ik echt nooit last van heb gehad. Hoe drukker hoe beter, was het altijd. Ik raakte verward, maar het allerergste nog, ik voelde mijzelf steeds verder wegglijden. Het was een soort apathisch gevoel. Vreselijk. Het was niet zozeer dat ik me somber voelde, alhoewel het dat ook was, maar meer nog; ik voelde me léég. Helemaal volkomen leeg. Als ik terug denk aan die periode maakt dit me zo intens verdrietig. De artsen wisten het altijd mooi te brengen; ‘Het is kiezen tussen twee kwaden’. Buiten dat lege, hopeloze gevoel ben ik in totaal zo’n twintig kilo aangekomen van de Lyrica, ook al zo een fijne bijwerking. Inmiddels is dat er weer af en zit ik weer op mijn oude gewicht, maar evengoed was ook dat verschrikkelijk. Die Lyrica was verschrikkelijk, maar ik heb het evengoed nog zo’n driekwart jaar gebruikt, omdat het dus bij mij wel énigszins hielp tegen de pijn. Pijnvrij was ik echter zeker niet. Toen er nog geen zicht was op de operatie waardoor ik wél pijnvrij zou worden, heb ik echter toch heel bewust gekozen om te stoppen met Lyrica.
Afkicken van Lyrica
Ik kan met recht zeggen dat stoppen nog erger was dan ermee beginnen. Ik heb het netjes volgens het boekje afgebouwd uiteraard, maar het was meer dan afgrijselijk. Tijdens het afbouwen (afkicken, nu begrijp ik waar die term vandaan komt) kon ik totaal niet slapen. Klaarwakker was ik, in een soort van super hypere staat. Daarbij kwamen al snel rusteloze benen. Ik kreeg rare trillingen die ik niet onder controle kon houden. Het ergste is geweest nadat ik een ongeveer een week met afbouwen bezig was. Ik was volslagen in paniek en dacht dat ik mijn bed uit zou trillen. Nachten lang heb ik overmatig liggen zweten, maar dan ook echt badend in het zweet. En het allerergste moest toen in feite nog komen; zodra mijn lichaam merkte dat er niets pijnstillends meer binnen kwam, was die heftige zenuwpijn weer terug als nooit tevoren. Intens verdrietig maakt dit mij, dit alles opschrijven en het op die manier nog een keer meemaken. Ik had nooit durven hopen dat ik ooit volledig pijnvrij zou zijn, maar ik heb geen seconde spijt gehad van mijn beslissing om te stoppen met lyrica. Ik ben natuurlijk ook gestopt toen ik nog niet eens in contact was gekomen met de neurochirurg die mij geopereerd heeft, en dat wil natuurlijk wel wat zeggen. Natuurlijk is het met zulke heftige pijn kiezen tussen twee kwaden, maar de hel die ik heb moeten doorstaan met die Lyrica wens ik niemand toe. Laat ik nog met klem benadrukken dat dit mijn persoonlijke ervaringen zijn. Er zijn ontzettend veel mensen die Lyrica gebruiken of hebben gebruikt en daar ook niet bijster enthousiast over zijn, maar ik lees ook positieve dingen; mensen die juist heel blij zijn met het resultaat ervan. Maar dat is natuurlijk ook een beetje het punt met internet. Er worden meer negatieve ervaringen dan positieve gedeeld. Ik heb lang nagedacht over de vraag of ik dit artikel daadwerkelijk wilde schrijven en publiceren. ByChristiana is normaal gesproken een plek om geïnspireerd te raken, met content om lekker weg te lezen en blij van te worden. Echter heeft de zenuwpijn waar ik zes jaar mee rond heb gelopen een gigántische impact gehad op mijn leven. Ik heb er in het verleden vaker dingen over geschreven en zo’n half jaar geleden heb ik mijn verhaal over de operatie gedaan. Want in feite is die operatie en revalidatie dus nog maar een half jaar geleden. Mijn statistieken liegen er niet om, en ik zie dat er hier, steeds vaker, mensen terecht die op zoek zoek naar informatie over zenuwpijn. Sterker nog, zenuwpijn veroorzaakt door het trekken van een verstandskies, precies zoals hoe het bij mij gebeurde. Al is er maar iémand. Eén persoon die dit leest en er daadwerkelijk wat aan heeft. Dan is het allemaal niet voor niets geweest.
© ByChristiana, tekst. Erica Budding, fotografie. All rights reserved.
